பள்ளியிலும், கல்லூரியிலும் படிக்கும்போது, திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடியைச் சார்ந்த சில நண்பர்கள் எனக்குண்டு. அவர்கள் பேசும் தமிழில் அந்த ஊர் அல்வா தரும் சுவை நான் பெற்றதுண்டு. தூத்துக்குடியில் மஸ்கோத்து அல்வாவும், மக்ரூனும் எனக்கு மிகவும் பிடித்த இனிப்பு வகைகள்.
காலேஜில பட்ட மேற்படிப்பின் மொத வகுப்புல, ஒவ்வொருத்தரா எந்தரிச்சு உங்க பேரு, நீங்க இதுக்கு முன்னாடி படிச்ச காலேஜு, எந்த ஊருன்னு சொல்லச் சொல்லி அறிமுக வகுப்பு நடத்துவாங்க... இத ஒரு வகுப்புல சொல்லி அறிமுகப்படுத்திகிட்டது பத்தாதுன்னு... சில வாத்திமாருங்க அந்த மொத நாலு பூராம் எல்லா வகுப்புலயும் சொல்லச் சொல்லி பொழுத ஒப்பேத்திருவாங்க.
அப்புடி ஒரு சமயத்துல ஒருத்தன் எந்திரிச்சு, எம் பேரு "முத்து", "சதக்", "திருநெல்வேலி"-னு சொல்லிட்டு உக்கார... ஏல மக்கா, இவன் என்னடே வந்த ஒடனையே "ச்சதக் ச்சதக்"-னு பீதியை கிளப்புதான். அவங்கிட்ட ச்சொல்லி "ச்சதக்"குங்கெறது காலேஜுன்னு ச்சொல்ல ச்சொல்லுலே. இங்க உள்ளவனுகளுக்கு "ச்சதக்" காலேஜு பேருன்னு தெரியாதுடே-னு ஒரு குரல். அந்த குரலுக்குச் சொந்தக்காரன் என் நண்பன். இவன் தூத்துக்குடியைச் சேர்ந்தவன். நாங்க எல்லாம் அதே காலேஜுல பட்டப் படிப்பு படிச்சதால அவங்கிட்ட மக்ரூன் வாங்கி வரச் சொல்லி தின்னு தீர்த்திடுவோம் அவன் காசையும். அப்பாடா... திருநெல்வேலி அல்வா திங்க ஒரு அடிமை சிக்கிட்டான்டானு மனசுக்குள்ள சந்தோசம் வேற.
தேர்வு காலங்கள்ல இவங்க அறைக்கு நான் படிக்கப் போகும்போது, இவர்களுது பேச்சே ரொம்ப சுவாரசியமா இருக்கும். சொல்லப் போனா அந்த மொழி மேல எனக்கு ஒரு காதலே உண்டு. போன உடனே, மாமா "ச்சாரம்" கட்டிட்டு வாங்க. நாம படிப்போம்-னு சொல்லுவாங்க. எனக்கு சிரிப்பா வரும். நான் திரும்ப, மாமா எங்க ஊர்ல பெரிய பெரிய கட்டிடத்துக்கு வெள்ளையடிக்க தான் சாரம் காட்டுவாங்க. படிக்கிறதுக்கு எதுக்கு மாமா சாரம்?-னு கேட்பேன். அதுக்கு அவங்க..."ஏடே, மாமா சோக்கு சொல்லுதுடே... எல்லாருஞ்சிரிங்க"-னு சொல்லி ஒரே அமர்க்களமா இருக்கும்.
ஏடே, நம்ம மாமா வந்திருக்குடே... நம்ம அண்ணாச்சி கடையிலே இட்லி சாப்புடுதாம்லே.
போடே அண்ணாச்சி கடையிலே ச்சரக்கு ச்சரியில்லடே. அவன் எங்க ச்சாமான் வாங்குதாம்னு தெரியலே.
விடுடே... விட்டா உள்ள எவ ச்சமைக்குதா... அவ மூஞ்சியப் பாக்கனும்னு நீ உள்ள புகுந்துருவ போலையே...
ஆமாடே... எதோ செத்த மூதிதான் ச்சமைக்கும்போல... அதான் செத்துப்போன மாதிரி இட்லிய கொடுக்காணுவ.
யய்யா... என்னா லாஜிக்குலே?? (என்று கூறியவாறு அவனை கிள்ளுகிறார்)
அதுக்கு ஏன்டே என்னைய முள்ளுதே? மாமா இவன நாலு சவட்டு சவட்டுங்க மாமா...
ஏலே நீ ரொம்பதாம்ல ஆடுத... முதுகுல மூச்சா போய்கிட்டு இருக்க அருவாளுக்கு வேலை குடுத்துடாதைலே...!
பின்ன என்னடே.... நீ இப்புடி பேசிப் பேசி எஞ்செவ்வி கிழிஞ்சுட்டு...
விடுடே... ரோட்டுல போறவன் எல்லாம் நம்மளையே பாக்கானுவ...
நம்ம பேசி விளையாண்டுட்டு போனா அவன் ஏன்டே நம்மள அப்படி பாக்கான்....??
பொறவு... அவனுக்கு வேலை இல்லையினா இப்புடித்தாண்டே பாப்பான்...
இப்படியே விளையாட்டு நீண்டுகொண்டு போகும் இந்த வழுக்கும் மொழியுடன்...
இந்த திருநெல்வேலி மொழியை நான் காதலிக்கக் காரணமான என் அன்பு நண்பர்கள் சதீஷ், முத்து, அமல், சில்வின், ரஜனி, சுபின், மணிகண்டன் மற்றும் சிவமுருகனுக்கு என் அன்பு நன்றிகள். :-)
பதிவுலகிலும் சிலர் இந்த திருநெல்வேலி வழக்கு மொழியில் எழுதும்போது நான் சிலாகித்துப் படிப்பதுண்டு. மரியாதைக்குரிய தமிழ்க்கடல் நெல்லைக்கண்ணனின் பேச்சையும் நான் கேட்க விரும்புவதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம். தொடருங்க மக்கா... நானும் மகிழ்கிறேன்.
